درس زبان فارسی مقطع دبیرستان مشتمل بر سه بخش اصلی است: زبان شناسی، دستور زبان ،  نگارش

    از این میان دو بخش زبان شناسی و دستور زبان تا حدی هم دشوار هستند و هم بسیار مورد توجه مولفان و دبیران واقع می شوند و بسشترین نیرو و وقت کلاسها نیز صرف یادگیری آنها می گردد در حالی که به غیر از نمره گرفتن و تست زدن به هیچ دردی نمی خورند ، این در حالی است که مهمترین و کارآمدترین بخش کتاب یعنی بخش نگارش- که می تواند درتمام رشته ها عامل موفقیت  دانش آموز گردد و حتی در بالا بردن شعور و سطح آگاهی مردم و قدرت نقد آنها مثمر ثمر واقع شود- عملا بدون  توجه واقع شده و اغلب نیز جز روخوانی ساده هیچ تلاشی برای آموزش آن صورت نمی گیرد.درس نگارش باید عامل کشف استعدادهای نهفته ی دانش آموزان باشد،چه بسا دانش آموزانی که قدرت نویسندگی و انشای آنها در زیر آموزش دروس خشک و بی جذبه ی دستور زبان بدون رشد می ماند ، بارها به این اندیشیده ام که آموزش دستور زبان برای یک دانش آموز به چه کار می آید؟ او بی آنکه من بگویم نهاد جدا و پیوسته را درست به کار می برد ، فعل را در جایگاه خود و نهاد و مفعول و متمم را در نیز در جای خود به کار می برد و حتی به راحتی می داند که برای احترام باید فعل وضمیر را جمع بیاورد و می داند که ... پس این چه نیازی است که دانسته های ذاتی آنها را با مسمایی جدید دوباره به آنها یاد دهیم ؟ و این مطالب در زندگی چه کمکی به آنها خواهد کرد؟اگر همین ساعات تدریس زبان فارسی به تقویت قدرت نویسندگی و انشای دانش آموزان صرف شود بی شک آنها در هر رشته ای خواهند توانست به راحتی تحقیق کرده و حاصل فکر و تلاش خود را به دیگران منتقل کنند.

     به نظر حقیرمشکلات آموزش نویسندگی علاوه برعدم تدوین کتابهایی در این زمینه،هراس معلمان از چنین آموزشی است زیرا هنوز هم کلاسهای اغلب دبیران معلم محوری است و دانش آموز بی آنکه خود بیاندیشد، باید آموزه های معلم را فرا گیرد. به عبارت دیگر ما معلمان وارثان به حق کلاس داری اسلاف خویش هستیم و یاد گرفته ایم که دانش آموز را ساکت نگه داریم و اظهار نظر او را حمل بر بی ادبی و غرور او بکنیم.در حالی که باید بدانیم که آفرینش یک اثر هر  چند یک انشای ساده، بسیار ارزشمندتر ازآموزش مسایل ساده است.

آغاز سال تحصیلی جدید را به تمام معلمان و دانش آموزان تبریک

 می گوییم